In het G-roeien vinden mensen met een beperking niet alleen een sport, maar ook een bron van kracht, vrijheid en toekomstperspectief. We spraken met twee inspirerende G-sporters: Stefaan Billiet en Laurence VandeVyver. Beiden trotseren ze elk hun eigen fysieke uitdagingen, maar vonden ze hun weg naar het roeien — en vooral: naar zichzelf. Hun verhaal toont hoe roeien veel meer kan zijn dan sport: het wordt een manier van leven.
Belangrijk om vooraf mee te geven is dat iedere G-sporter apart moet bekeken worden. Elke sporter heeft een eigen pad met andere hindernissen en uitdagingen. Daar waar Laurence zich altijd vanuit haar rolstoel voortbeweegt, kan Stefaan zich in het dagelijkse leven wel voortbewegen zonder rolstoel. Ook in de roeiboot zien de aanpassingen voor onze twee g-sporters er helemaal verschillend uit. Bij Stefaan wordt gewerkt met een aangepaste zitbank zodat hij op een comfortabele manier in de boot kan zitten, terwijl de roeiboot van Laurence aangepast werd met externe vlotters.
Stefaan en Laurence vertellen in dit artikel elk hun verhaal vanuit hun eigen achtergrond met verschillende ervaringen.
een nieuw begin op het water
Voor Stefaan begon het avontuur bij KR Brugge tijdens de coronaperiode. Buitenactiviteiten waren toen één van de weinige toegelaten vormen van ontspanning, en roeien wekte zijn interesse. De start was moeilijk: zijn lichaam kon de typische zithouding niet aan, maar met hulp van zijn kinesist, een aangepast rolbankje en volharding kon hij zich uiteindelijk aanpassen aan de sport. Nu roeit hij – weliswaar met uitdagingen – mee bij KR Club Gent en KR Brugge.
Ook Laurence had al een achtergrond als valide roeister. Toen haar fysieke toestand veranderde, leek roeien plots uitgesloten. “G-sport Vlaanderen zei me dat roeien als invalide niet mogelijk was,” vertelt ze. Ze schakelde over op handbiken, maar het gevoel van het water bleef trekken. Dankzij haar trainer, Frans Claes, vond ze een aangepaste boot én de weg terug naar haar geliefde sport.
“Na mijn eerste 500m roeien als invalide wist ik: dit is waar ik voor leef.”
Laurence
beweging als medicijn
Voor beide sporters betekent roeien meer dan fysieke inspanning. Het is hun motor geworden. Stefaan benadrukt hoe sport zijn lichaam en geest ondersteunt: “Met sporten voel ik mij beter, zowel lichamelijk als mentaal. Het is het beste medicijn dat er bestaat.” Hij combineert roeien met fitness, zwemmen en e-biken, en ziet beweging als een essentieel deel van zijn herstel en welzijn.
“Roeien is het beste medicijn om je mentaal en fysiek op en top te voelen.”
Stefaan
Laurence deelt die overtuiging. Voor haar brengt het roeien rust, focus en voldoening. Het contact met de natuur, het ritme van het water, het vraagt alles van haar lichaam én geest, maar het schenkt haar ook iets terug: levensvreugde en motivatie.
obstakels op de weg naar het water
Toch is roeien als persoon met een beperking niet vanzelfsprekend. Clubs zijn vaak niet ingericht op aangepaste noden, materiaal is schaars en in ondersteuning is het nog een zoektocht hoe en wat. Stefaan legt uit dat hij afhankelijk is van anderen om boten te verplaatsen, wat zijn zelfstandigheid beperkt. Hij droomt van eenvoudige oplossingen zoals een lichter boottype of een trolley. Bij Laurence kan haar coach Frans momenteel alleen zorgen dat alles klaar is alvorens Laurence op het water gaat, maar een buitenboordmotor op een motorboot plaatsen is niet zo evident als het lijkt.
Laurence kon in meerdere clubs niet starten daar infrastructuur en gebouwen nog niet vertrouwd zijn met para-atleten. “Er is een mentaliteitswijziging nodig. Een persoon met of zonder beperking blijft gewoon een mens,” zegt ze daarover. Ze ondervindt ook dat de weg naar topsport in België voor G-roeiers nog te weinig gefaciliteerd wordt.
“Ik wil gezien worden als mens, niet als mindervalide.”
Laurence
samen op weg naar dromen
Toch laten Stefaan en Laurence zich niet ontmoedigen. Stefaan wil graag ooit in een skiff varen en eens deelnemen aan een toertocht. Gewoon ‘meedoen’ en zich welkom voelen in een sportomgeving is voor hem al een waardevol doel.
Laurence kijkt nog verder. Ze mikt op deelname aan wereldbekers, een WK, en op termijn zelfs de Paralympische Spelen in LA28. Haar eerste wedstrijd als invalide leverde haar meteen een tweede beste wereldjaarprestatie op. “Een mooi vertrekpunt,” zegt ze, “nu hopen dat ik de kans krijg om verder te groeien.”
“Over vijf jaar wil ik nog steeds roeien – omdat ik niet meer zonder kan.”
Laurence
G-roeien als uitnodiging
Beide roeiers zijn het roerend eens over waarom anderen G-roeien moeten ontdekken. Op het water vervaagt de beperking. Daar telt alleen de boot, de beweging en de wil om vooruit te gaan. Met wat aanpassingen kan bijna iedereen roeien — en net dat maakt deze sport zo krachtig.
Ook interesse in g-roeien?
Ben je geïnspireerd door het verhaal van Stefaan en Laurence? Wil je zelf het water op, of iemand uit je omgeving de kans geven om roeien te ontdekken? Neem dan contact op met een roeiclub in jouw buurt of met de Vlaamse Roeiliga. Met de juiste begeleiding is er op het water een plaats voor iedereen.
