Goed op weg naar onze 11-de editie van de Friese elfstedentocht; dit is onze vierde.

Ook dit jaar ging The OAR de uitdaging aan om samen 207 km te doorstaan.

De teamsamenstelling verliep iets moeilijker aangezien er plots veel trouwfeesten gepland werden in dat verlengde weekend waardoor enkele toegezegde roeiers alsnog niet mee aan de riemen konden trekken.  Bleven over: Ive, Filip, Stijn, Matthijs, Tobias, Koen, Wim en Yves.  Godzijdank wou Fien even een oogje dichtknijpen naar haar studieboeken om ons door de toch wel soms smalle kanalen van het traject te loodsen en nam Greet de logistieke ondersteuning voor haar rekening.  


Net zoals vorig jaar moest er veel geroeid worden; iedereen bracht ongeveer een 70 km door in de voor de gelegenheid OAR Force One (ofte ook Jules D’Or), waarvan slechts een 15 tal km aan de stuurkoordjes.  Toch iets geleerd van vorig jaar was dat met een kleinere ploeg (normaal doe je dit met twaalf man/vrouw) er niet te hevig moest gestart worden.  Doelstelling was het volledige traject uit te roeien en als het even kan voor de 34ste plaats (hier waren we vorig jaar gestrand).  Het startschot klonk om 20.00 h vrijdagavond in een zonovergoten Leeuwaarden.  Drie uur later was dankzij het schitterende weer de nacht nog altijd niet volledig donker en om 3.00 h vond de volgende dag dat hij al mocht aanbreken.  Mooie zonsondergang in Dokkum tussen een megazwerm Noorse stormvogels en een prachtige rode bal boven het Slotermeer met een reiger die visarend allures tentoon spreidde.  Kortere trajecten (tot maximum 10 km) maakte dat er ook kon genoten worden van de toch wel betoverende omgeving.  Tobias bracht zijn ijstijdkennis over op de roeiers, Fien taterde erop los, er werd (af)geteld van de toch wel ongeveer 20700 slagen die met de riemen moest gemaakt worden.  Aanmoedigingen langs de kant (ouders van Stijn), telefonisch en per whats app voorkwamen dat de ogen dichtvielen en de motor in de boot zou stokken.

Om 16.32h werd vermoedelijk slag 20700 door Wim en Yves in het water gestoken onder de finish-vlag bij een exotische temperatuur van rond de 30° C. 

De lekkere traditionele anijstaart in combinatie met de heerlijke afsluitende maaltijd, aangeboden door het organiserend comité, deden bij iedereen de ogen (verrassend) snel dichtvallen in het naburige hotel.  Iedereen heeft de klok rond geslapen. Om 8.00h lag onze vierde versie van de afgelopen elfstedenroeimarathon aan de ontbijttafel al op de fileertafel.  Wat was goed, wat kan beter volgend jaar; duidelijk is dat een vijfde The OAR—deelname (2018) is geboren.

Hoe zal de toekomst uitwijzen; momenteel is er al sprake van een deelname door onze jeugdige roeiers (16 jaar en iets ouder), een team dat het eens met zes wil proberen, het team met de voeten op de grond en misschien wel een damesteam. 

Het was schitterend om zien hoe met de glimlach iedereen terug maar weer in The OAR Force One kroop en zich langzaam (maar zeker) leeg roeide. Echt genieten.

Knap Werk, knap team.

Meer foto"s op onze facebookpagina.